Arboretum Wojsławice

Filia Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wrocławskiego
Nazwa miejscowości pochodzi od imienia rycerza Wojsława,uczestnika obrony Niemczy w roku 1017.
Pierwsze założenia parkowe udokumentowane zostały na mapach z 1825r.
Obecny charakter ogród zawdzięcza Friedrichowi (Fritzowi)von Oheimb i jego rodzinie.
Ogród otwarty:
od 1.05-30.09
od 01.05-30.06 w godzinach:
w dni powszednie od godz 08.00 -18.00
w sobotę,niedzielę i święta od godz 08.00-20.00
od 01.07-30.09 w godzinach:
we wszystkie dni od godz 09.00-18.00
Najciekawsze okazy dendrologiczne: sośnisa japońska,szydlica japońska,ceder libański,mamutowiec olbrzymi,cedrzyniec kalifornijski wszystkie zaliczane do pomników przyrody
oraz liczne odmiany różaneczników i azali.
Najlepiej odwiedzać ogród od połowy maja wtedy najpiękniej kwitną różaneczniki i azalie do połowy czerwca.

Otwary od 1.05-30.09
Od 1.05-30.06 w godzinach:
1. w dni powszednie od 8.00-18.00
2.w soboty,niedzielę i święta od 8.00-20.00
Od 1.07-30.09 we wszystkie dni od 9.00-18.00
Ceny biletów
1.Dla dorosłych,emerytów i rencistów 7zł
2.Dla uczniów i studentów 5zł
3.Dla osób,które ukończyły 70 rok życia za darmo

Historia Wojsławic, należących od średniowiecza do Niemczy, sięga odległych czasów.
Nazwa osady pochodzi od imienia rycerza Wojslawa, zwanego też „rycerzem ze złotą ręką”,
prawdopodobnie członka książęcej załogi zamkowej w Niemczy oraz wychowawcy i
opiekuna księcia Bolesława III Krzywoustego. Podanie głosi, że ten mężny rycerz utracił w
walce rękę, a wdzięczny książę ofiarował mu „nową”, całą ze złota. Za zasługi wojenne
Krzywousty nadał mu także dobra, położone tuż obok Niemczy m.in. Wojsławice. Najstarsza,
udokumentowana nazwa wsi brzmi Woislowitz i znana jest już od roku 1366. W późniejszych
czasach używano także innych nazw: Wojslic, Weislicz, Wojslowic, Weislitz, Weiselwitz,
Wojslowitz, Eibenhof, Eibendorf i obecnie Wojsławice. Majątek wielokrotnie przechodził z
rąk do rąk, m.in. w 1559 r. książę brzeski Jerzy II wykupił od miasta Wojsławice wraz z
kilkoma wsiami i wybudował tu książęcy folwark z dwoma dużymi ogrodami. Folwark
najprawdopodobniej przetrwał na tym samym miejscu, aż do naszych czasów.
Pierwsze pisemne wzmianki o parku pochodzą z księgi adresowej z 1880 r. Na
podstawie zachowanych map topograficznych z 1827 r. można jednak stwierdzić, że istniał na
pewno już w latach dwudziestych XIX w. W tym samym okresie przy parku wzniesiono
pałac, przebudowany w XX w., który niestety uległ zniszczeniu. Szczególne walory
przyrodnicze tego terenu oraz bogaty, rodzimy drzewostan stwarzały dogodne warunki do
założenia ogrodu o charakterze romantycznym. Najprawdopodobniej taki właśnie ogród
dworski, przekształcony z naturalnego lasu, był dziełem założycieli nowej rezydencji – rodu
von Anlock – właścicieli majątku do 1848 r. Przemawia za tym m.in. zbudowanie, tuż przy
folwarku, dwóch stawów przegrodzonych groblą, na której posadzono dęby szypułkowe
(Quercus robur L.). Dziełem i bezsporną zasługą rodu von Anlock była adaptacja naturalnego
krajobrazu wraz z jego drzewostanem do zakładanego przez siebie parku dworskiego oraz
uprawa drzew obcego pochodzenia: kasztanowców pospolitych (Aesculus hippocastanum L.),
dębów czerwonych (Quercus rubra L.), sosen wejmutek (Pinus strobus L.), czy
tulipanowców amerykańskich (Liriodendron tulipifera L.). Park w Wojsławicach stanowił w
tym względzie ogólnośląski wyjątek i wyprzedził magnackie rezydencje w Książu, Sułowie,
Miliczu czy Mysłakowicach, znane z tego, iż powstawały przy nich pierwsze na Śląsku parki
– ogrody romantyczne. Obecnie dzieło to trudno ocenić, gdyż naturalny rozwój roślinności, a
przede wszystkim przemiany dokonane w parku po 1880 r. nie pozwalają dokładnie
odtworzyć jego pierwotnej formy.Tekst zaczerpnięty z opracowania Hanny i Tomasza Nowaków kierownictwa ogrodu.

Osobliwości dendrologiczne Arboretum
Buk pospolity 'Purpurea Pendula' (Fagus sylvatica 'Purpurea Pendula')
Cenna odmiana powstała w Niemczech w 1865 r. – rośnie powoli, prawie karłowata
(około 5 m wysokości), bez przewodnika, o silnie przewisających gałęziach i purpurowych
liściach. Posadzona została w Arboretum w okresie międzywojennym przez Arno von
Oheimba. Tak stary okaz należy w Polsce do rzadkości.
Cedr libański (Cedrus libani A.Rich. ssp. libani)
Drzewo herbowe Libanu. Rośnie na skałach wapiennych w górach Turcji, Libanu i
Syrii. Jest potężnym drzewem, osiągającym 50 m wysokośći i 2 m średnicy pnia. Korony
starych drzew mają kształt parasolowaty, z poziomo ułożonymi konarami. Aromatyczne
drewno, niegdyś niezwykle cenne, uważano za niezniszczalne. Sztywne igły utrzymują się na
drzewie 3-6 lat. Duże (7-11cm), jajowate, stojące szyszki dojrzewają w 2-3 roku i stopniowo
rozsypują się na drzewie. Cedr rosnący w Wojsławicach, jest obecnie największym w Polsce,
został posadzony w 1965 r. Pierwsze szyszki zawiązał w 1989 r., a w 2000 r. samorzutnie się
obsiał.
Cedrzyniec kalifornijski (Calocedrus decurrens (Torr.) Florin)
Występuje tylko w górskich rejonach Kalifornii i Oregonu, gdzie osiąga wiek 600-700
lat i wysokość 45 m. Jest wąskostożkowym drzewem o spłaszczonych i szorstkich gałązkach,
z charakterystycznym terpentynowym aromatem. Nazwę polską cedrzyniec otrzymał dlatego,
że czerwone zabarwienie i charakterystyczny zapach drewna są podobnie intensywne jak u
cedru. Ma igły w formie łusek i małe, początkowo białe szyszki. Spotykany jest tylko w
cieplejszych rejonach zachodniej Polski.
Głowocis japoński (Cephalotaxus harringtonia (Knight ex Forbes) K.Koch)
Pochodzi z Chin i Japonii. Jest niewysokim, krzaczastym, dwupiennym drzewem
iglastym podobnym do naszego rodzimego cisa, lecz o znacznie dłuższych igłach. Tworzy
nasiona otoczone śliwkokształtną osnówką długości 2-3 cm. Zawiera substancje
wspomagające leczenie niektórych form raka. Jest nie całkowicie mrozoodporny i dlatego
polecany do uprawy tylko w Polsce Zachodniej.
Hortensja Sargenta (Hydrangea sargentiana Rehder)
Chiński krzew 2-3 m wysokości, szeroko rozrastający się za pomocą podziemnych
rozłogów. Oryginalny dzięki szarym, aksamitnym włoskom gęsto pokrywającym duże liście i
nie rozgałęzione pędy. Kwiatostany ma płaskie, duże do 25-30 cm średnicy
Tekst powielony z opracowania Hanny i Tadeusza Nowaków,kierownictwa ogrodu.